Öykü'sel · Genel · Yazılarım

ÖYKÜ SEÇKİSİ SERÜVENİ-1

Merhabalar!

Ara ara ‘Öykü Seçkisi’nin aylık sayılarında yer alıyorum. Buradan da paylaşmak istedim 🙂

ÖZ’E KAVUŞMAK

Uzun zamandır ben bir yolcu, bu hikâyenin kahramanı ise bir hancı gibi peşimde bir gölge gibi takip ediyordu…

Yedi yıldır kayıp bir hayatın gölgesini arıyorum. Bir aşktan yola çıkıp, kendimi kaybettiğim, debelenip küfrettiğim, ama bir türlü varamadığım bir hayalin peşinden sürükleniyor, ürkütücü bir menzile yol alıyordum.

Ta ki bu sabaha kadar… Uzun soluklu arayışımın beni savurduğu Kapadokya’da, bir taş evde, bulduğum o gizemli mektubu okuyorum.

Beni anlamayacağına, bin tilkinin kol gezdiği o düşünce denizinde beni bulamayacağına o kadar emindim ki, seni bunca yıl, millerce yol, bin bir kol gezdirdim. Bütün bunların tek bir amacı vardı, özüne dönmen. Son yıllarda kaybettiğin kendin, vahşi bir benliğin oldu.

Hayatın o yerinde, her daim valizi elinde, paltosu üzerinde, hikâyesi ise cebinde bir kadındın. Bu acı ise, her ne kadar ikimizin olsa da; sende kendinden uzak, ruhundan tezat bir sen doğurdu. Her acının insana baki kalmayacağını anlayacağını umuyorum sevgilim.

Ama bak buradasın. Toprak ananın kucağında. Gaia’nın tüm o kaostan, çırpınışlardan doğan bin güzelliklerinin içinde… Yüzyıllar öncesinden gürleyen, esen her lav tanesini üfleyen rüzgâr gibi sönüp kalan o yamaçların ucunda izi kalmış o yapıları değil, kendi oluşumunu izliyorsun.

Herkesin baktığı, ama kimsenin görmeyi tercih etmediği bir ruhun yapılaşması içerisinde oturuyorsun. Devlerin periler ile hikâyesini barındıran, milatlar öncesinden bir ruh taşıyan bu topraklarda seni kucaklıyorum. Korkup kaçan bir benliğin yerine, özündeki kadını, ruhunu kucaklamanı diliyorum. 

Sonbahar şüphesiz. Çevredeki rüzgârın o menkul uğultusuna bırakarak hayal kuruyor olmak güneş ile ruhunu ısıtmak iyi gelecek. Seni savuran o acılardan, o ateşlerden sonra esen bu rüzgâr, sana kendi benliğini, kalbine şeklini verecek. Seni bana getirecek yol, Öz’ünde saklı…

Gözümü ararken yamacındaki kuşlar uçuşmaya başlıyorlardı. Belki de benim o karmakarışık dünyamdan esen o yel ile senin güzel dünyana hayallerimi taşımak için göçüp gidiyorlardı. İçimdeki ses, bu sefer buldun diyordu. Oluşumunu tamamlayan, evirilen, korkularını yenip özüne kavuşan bir kadının gücü vardı kuşların kanat çırpışlarında…

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s